عارف ، خوشرو و خندان و متبسم است . و از روی تواضع به کوچکتر همان طور احترام می کند که به بزرگتر و از دیدن افراد گمنام همان قدر خوشحال است که از دیدن افراد نامدار .

شاد است چون همه چیز را به این سبب که خداوند را در آن می بیند ، خوشحال است .

عارف شجاع است و از مرگ هراسی ندارد ، بخشنده است و از محبت باطل برکنار است . حقد و کینه را رها می کند و ذکرش مشغول به حق است .