ای بنده! دنیا و آخرت هر دو محل عبورند و نظرْ زندان دنیا و آخرت است. هر گاه به چهره ی زیبایی نظر افکنی، نگاه تو، تو را زندانی می کند و بنده ی او می سازد و دنیا و آخرت تو را تباه می گرداند.

نظر باز همراه و همراز من نیست، چرا که پراکنده است و از من شنوایی ندارد.

ای بنده! دیده را با قلب خود مهار کن وگرنه هرگز نتوانی از آن نگاهبانی کنی.

ای بنده! دیده را حفظ کن تا دل تو را پاس دارم. شهوت را مهار زن تا از تو رفع نیاز کنم.

دو دیده را حفظ کن و همه چیز را یک سر به سوی من کن!

اگر آن دو را حفظ کنی قلب خود را حفظ کرده ای و زمام حکومت آن بر دست گیری و پراکنده نشوی و یک دل گردی.

ای بنده! بدانچه تو را در همان نگاه اول بی نیاز کند بسنده کن و دوباره تماشا آغاز مکن و خویشتن را برای چیزی خوار مگردان . اگر به سوی ماسوای من نگری به فتنه در افتی! پس بگو :

« پروردگار! این بلا و آزمایش تو بود »

تا بر تو رحمت آرم. ...